هدف از این مطالعه، بررسی رابطه همبستگی خانوادگی و استقلال عاطفی بر میزان مشکلات عاطفی در نوجوانان است. گروه نمونه این مطالعه شامل 1592 دانش آموز دختر و پسر مقطع دبیرستان در شهر شیراز است که به شیوه خوشه ای تصادفی انتخاب شده اند. میانگین سنی گروه نمونه برابر با 15.75 بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل سه مقیاس انسجام خانواده، استقلال عاطفی و مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس بود. در این تحلیل رابطه متغیر های همبستگی خانوادگی و استقلال عاطفی بر مشکلات عاطفی در قالب یک مدل علی، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مطالعه نشان داد که جنسیت، همبستگی عاطفی و بعد فردیت، در استقلال عاطفی از موثرترین متغیر های مربوط به میزان مشکلات عاطفی به حساب می آیند. این مطالعه، همچنین نشان داد که جنسیت، عاملی موثر بر میزان بروز مشکلات عاطفی می باشد. در مجموع، نتایج این تحلیل نشان داد که مدل مورد آزمون 18.5 درصد واریانس متغیر مشکلات عاطفی را تبیین می نماید. همچنین شاخص GFI نیز حاکی از تطابق مدل با داده های تجربی بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف: هدف این بررسی مقایسه دختران فراری از خانه و دختران عادی از نظر همبستگی خانوادگی و استقلال عاطفی بود. روش: 35 دختر فراری از خانه ساکن در مرکز سامان خواهان شهر شیراز و 35 دختر عادی که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده بودند، به دو مقیاس همبستگی خانوادگی و استقلال عاطفی پاسخ دادند. داده ها به کمک آزمون تحلیل افتراقی و آزمون t تحلیل شدند.یافته ها: مقایسه گروه دختران فراری از خانه و گروه عادی نشان دهنده تفاوت معنی دار در چهار بعد از پنج بعد مقیاس همبستگی خانوادگی (همبستگی با پدر، روابط زناشویی، مکان تعامل و روابط والدین و نوجوان) بود. آزمون تحلیل افتراقی نیز نشان داد که بر پایه دو متغیر روابط زناشویی و روابط والدین و نوجوان می توان 77% از دختران فراری از خانه را از دختران عادی متمایز ساخت. نتیجه گیری: نوع روابط خانوادگی از عوامل مهم تفاوت دختران فراری و دختران عادی است.

زورگویی پدیده ای ضداجتماعی است که باید با آن برخورد کرد. گرچه چندین مداخله ضد زورگویی وجود دارد که در کاهش زورگویی تاثیر دارند، اما مداخلات پیچیده تر و منظم تر تاثیر بیشتری نسبت به تغییرات آموزشی صرف دارند. لذا پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش مثبت اندیشی بر کاهش زورگویی و افزایش استقلال عاطفی نوجوانان شهر طبس انجام شد. پژوهش حاضر از نیمه آزمایشی از نوع طرح پیش آزمون- پس آزمون دوگروهی است. جامعه ی آماری کلیه دانش پسر دوره متوسطه اول شهر طبس در سال تحصیلی 1396-1395 بود. به منظور جمع آوری داده ها، نمونه ای شامل 30 نفر به روش نمونه گیری تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده جهت دستیابی به اهداف پژوهش عبارت بودند از: مقیاس زورگویی ایلینویز (1999) و مقیاس استقلال عاطفی استنبرگ و سیلوربرگ (1986) جهت تحلیل داده، از روش های آمار توصیفی مانند محاسبه میانگین، انحراف معیار و آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد، میانگین گروه آزمایش در مولفه های زورگویی کاهش و استقلال عاطفی نسبت به گروه کنترل افزایش یافته است. می توان گفت که آموزش مثبت اندیشی بر کاهش زورگویی و افزایش استقلال عاطفی نوجوانان موثر بوده است. لذا نتایج پژوهش توجه بیشتر دست اندرکاران عرصه تعلیم و تربیت در زمینه کاهش آسیب های دانش آموزی را بیشتر می طلبد.

هدف پژوهش حاضر بررسی میزان اثربخشی برنامه مداخله­ ای شایستگی­ اجتماعی بر استقلال­ عاطفی و پرخاشگری کودکان با نارسایی توجه/فزون­ کنشی بود. روش پژوهش شبه­ آزمایشی از نوع پیش ­آزمون-پس­ آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل 90 نفر از دانش ­آموزان مدارس دوره ابتدایی شهرستان کاشان بود که با تشخیص نارسایی­ توجه/فزون­ کنشی در سال تحصیلی 1401-1400 به مرکز مشاوره شهرستان مراجعه کرده بودند. برای انتخاب نمونه از روش نمونه­ گیری در دسترس استفاده شد و نمونه­ ها به­ صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گواه (20 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 16 جلسه 60 دقیقه ­ای،­ برنامه­ مداخله­ ای شایستگی اجتماعی را دریافت کرد. برای جمع­ آوری داده­ ها از پرسشنامه پرخاشگری (AGQ) و مقیاس استقلال­ عاطفی (SEI) استفاده شد. داده ­ها با استفاده از مدل آماری تحلیل کواریانس تک­ متغیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که برنامه­ مداخله ­ای شایستگی ­اجتماعی بر بهبود استقلال­ عاطفی و پرخاشگری کودکان با نارسایی ­توجه/ فزون­ کنشی تاثیرگذار بوده ­است (01/0>p). در کل نتایج این پژوهش نشان داد می ­توان از برنامه شایستگی­ اجتماعی برای بهبود استقلال­ عاطفی و پرخاشگری کودکان با نارسایی­ توجه/ فزون­ کنشی استفاده کرد.

زمینه و هدف: نوجوانان بی سرپرست یا بدسرپرست به دلیل زندگی در محیطی نامناسب، درمقایسه با نوجوانان عادی استقلال عاطفی و شادکامی کمتری برای زندگی در جامعه دارند؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف اثربخشی روان شناسی مثبت نگر بر استقلال عاطفی و شادکامی نوجوانان بی سرپرست و بد سرپرست اسلامشهر انجام شد. روش بررسی: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری را تمامی نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست شهر اسلامشهر در سه ماه اول سال 1398 تشکیل دادند که سی نفر از داوطلبان واجد شرایط انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. داده ها در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از پرسشنامه شادکامی آکسفورد (هیل و آرگایل، 2002) و مقیاس استقلال عاطفی (استنبرگ و سیلوربرگ، 1986) جمع آوری شد. آموزش روان شناسی مثبت نگر در طی چهارده جلسه شصت دقیقه ای براساس دیدگاه روان شناسی مثبت نگر رشید (2009) به افراد گروه آزمایش ارایه شد؛ اما گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکرد. برای تحلیل داده ها آزمون خی دو و تحلیل کوواریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 به کار رفت. سطح معنا داری 0٫, 01 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد، آموزش روان شناسی مثبت نگر باعث افزایش متغیر استقلال عاطفی (0٫, 001>p) و مولفه های آن شامل فردیت (0٫, 016=p)، عدم وابستگی (0٫, 017=p) و خوداتکایی (0٫, 001>p) و همچنین متغیر شادکامی (0٫, 001>p) نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست گروه آزمایش شد. نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش، آموزش روان شناسی مثبت نگر موجب افزایش استقلال عاطفی و شادکامی نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست می شود.

0

زمینه و هدف: شیوه تربیتی والدین پیامدهای مهمی را برای رشد و نمو روانی - اجتماعی نوجوانان، ارتباطات خانوادگی آن ها، موفقیت های تحصیلی، توانایی های تصمیم گیری و کسب اعتماد به نفس به دنبال دارد. نتایج مطالعات درباره ارتباط شیوه تربیتی والدین با استقلال نوجوانان متفاوت بوده و بحث نگیز می باشد. پژوهش حاضر به منظور تعیین ارتباط شیوه تربیتی والدین با استقلال دانش موزان نوجوان مدارس شهر تبریز انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی تعداد 360 نفر دانش موز نوجوان از مدارس دولتی شهر تبریز به روش نمونه گیری خوشه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها را پرسشنامه های تعیین شیوه تربیتی والدین، استقلال عاطفی و استقلال رفتاری تشکیل داده است. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بر اساس یافته ها 39.7 درصد از دانش موزان نوجوان شیوه تربیتی والدین را اقتدارمنش گزارش کرده بودند. همچنین ارتباط آماری معنی داری بین شیوه تربیتی والدین با استقلال عاطفی (P<0.05) و استقلال رفتاری دانش آموزان (P<0.05) وجود داشت.نتیجه گیری: با توجه به این که اکثریت نوجوانان شیوه تربیتی اقتدارمنش را گزارش کرده بودند و این شیوه ارتباط معنی داری با سایر متغیرها داشت، لذا آموزش والدین درباره پیامدهای شیوه تربیتی آن ها برای فرزندان و خصوصیات دوره نوجوانی موجب دستیابی صحیح نوجوانان به استقلال می شود. این آموزش می تواند توسط پرستاران بهداشت روان در مدارس برای والدین صورت گیرد.